Maurits Bruel posted on oktober 30, 2010 10:24
Geef me je paspoort en ik vertel je wie je bent! In plaats van ons zorgen te maken over enkele of dubbele nationaliteiten van mensen in dit land kunnen we ons beter afvragen hoe we de binding van mensen aan ons land kunnen versterken. De Marokkaanse aanpak om onderdanen te verbieden hun paspoort in te leveren is volkomen achterhaald: niet de overheid bepaalt met welk land je je verbonden voelt maar jij zelf. Het wel erg gek om te denken dat iemand die zijn Zweedse paspoort inlevert daarmee zijn loyaliteit versterkt aan Nederland. Als ik mw. Veldhuijzen van Zanten was en onder druk gezet zou worden om dat te doen, zou ik eerder minder dan meer loyaliteit aan Nederland gaan voelen.
Binding, of het nou aan een land of aan een organisatie is, wordt versterkt door symbolen: logo's, kleuren, kleding, paspoorten. Symbolen zijn echter niet de binding zelf! Toen Theo Maassen (link) in zijn show "Zonder Pardon" de draak met ons Nederlandse paspoort stak, was dat eerder een teken van trots dan van onverschilligheid. Het maakte hem uit hoe het paspoort eruit ziet, iemand zonder binding laat het volkomen koud.
Onverschilligheid is de grootste vijand van verbinding, erger dan afkeer. Afkeer kun je alleen maar oproepen als je ergens voor staat, en dan vind je naast vijanden ook altijd vrienden. Wie nergens voor staat, blijft uiteindelijk alleen achter.
De meeste werkers in Nederland voelen zich niet echt verbonden met de organisatie waarbij ze werken. Ze zijn loyaal aan zichzelf en hun directe collega's, maar verder reikt hun gevoel niet. Om de verbinding met hen te herstellen moeten we hen geen paspoorten aanreiken maar een inspirerende droom, een verhaal waar ze deel van uit willen maken, waar ze voor willen gaan en hun eigen ego zelfs af en toe voor opzij zetten.
Een regeringsverklaring, maar dan anders.